کیوان امیری را آزاد کنید

ساکت و سرد است این سرسرا اینک

و تو را خواند

از این پستوی پست آفرینش

بر فراز بام­های خفته در خاموشی مطلق

از کنار جاده­هایی فرسوده و تنها

در انتظار گذار رهگذاری پیر

در آغوش باغ­هایی بی­برگ و خزان دیده

شاید خوابگاه ستاره­ها همین خاک است

شاید...

کیوان را آزاد کنید...

تمام دانشجویان در بند را آزاد کنید.